Smutne jest me serce, bez blasku Twego.
Cień tęsknoty, przysłania radość serca mego.
Wielka tęsknota, wdarła się w serce moje.
Bo osoba moja, tak bardzo chciała by ujżeć i dotknąć serce Twoje.
Może jeszcze przyjdzie taki dzień, że się znowu spotkamy.
Może przyjdzie ten dzień, gdzie radość naszym sercom damy.
Czy oboje, tej radości naszych serc chcemy?
Wierze, że przyjdzie taki dzień, gdy tak jak dawniej o dobrym i złym sobie opowiemy.
Ja, mej wiary, w nasza dalsza przyjaźn, nie straciłam.
Bo budując ją, dobre podłoże do niej zrobiłam.
Wiele ciepła, zaufania i wiary i prawdomowności, w to podłoże włożyłam.
I w to, że wiecznie będzie żyła wierzyłam.
Na wodzie, naszej przyjaźni nie budowałam.
Zeby wiecznie, w nas trwała tego bardzo bardzo chciałam.
Zerwana nić przyjaźni, ponownie zwiążemy.
Tylko wtedy w tej nici, węzeł łączenia dostaniemy.
Węzeł, który zawsze nam o tym przypominać będzie, że się potkneliśmy
Ale miło będziemy wspominać, że nadal do siebie wróciliśmy.
